W średniowiecznej Polsce wielkie łowy na grubego zwierza tura, żubra, łosia, niedźwiedzia, dzika i jelenia były wyłącznym przywilejem królów i książąt, stanowiąc ich najmilszą rozrywkę. Na ziemiach polskich mimo rozwoju rolnictwa i hodowli psów przeważały wówczas tereny zalesione bogate w różnorodną zwierzynę. Puszcze dostarczały więc godnych książęcego oszczepu zdobyczy, a dla rycerskiej młodzieży zapasy z dziką zwierzyną były także próbą odwagi i zaprawą we władaniu bronią.
Ostateczne porozumienie człowieka z psem zawarte zostało w XIX tysiącleciu. p.n.e., w najstarszych ośrodkach cywilizacji powstałych na Półwyspie Arabskim i w Azji Mniejszej. Pies domowy, podążając z gromadami łowców poszukujących coraz to nowych terenów obfitujących w zwierzynę, rozprzestrzenił się po całym świecie.
Udomowienie, to znaczy przystosowanie się psa do trwałej koegzystencji z człowiekiem, wpłynęło też na coraz to lepsze przekształcanie jego cech fizycznych i psychicznych. Udomowienie psa pozwoliło ludziom na wykorzystanie przede wszystkim jego naturalnego instynktu łowczego przy tropieniu, naganianiu i osaczaniu zwierząt. Współudział psa w polowaniu ułatwiał je i przyczyniał się w znacznym stopniu do zwiększenia myśliwskich zdobyczy, będących podstawą życia ówczesnego człowieka.
Najstarsze dotąd odkryte szczątki kostne psów, wydobyte na stanowiskach wykopaliskowych Starego i Nowego Świata, datowane są na VIIVI tysiąclecie p.n.e., kiedy to w odmiennych rejonach ziemskiego globu zrodziły się nowe formy gospodarki: hodowla psów i rolnictwo, które zmieniły się stopniowo myśliwych koczowników w ludzi osiadłych. Pies stał się wtedy także wspaniałym pomocnikiem pasterzy 14 i rolników i stróżem ich dobytku.
Rozwój hodowli i rolnictwa wśród plemion słowiańskich zamieszkujących w pierwszych wiekach n.e. ziemie między Odrą a Bugiem wpłynął na stopniowe ograniczanie gospodarczego znaczenia łowiectwa. Łowy dostarczały już tylko dodatkowego pożywienia w latach pomoru zwierząt hodowlanych grabieży czy innych klęsk. Puszcza dostarczała ponadto cennych futer, skór i rogu.
W zależności od warunków geograficznych, klimatycznych i bytowych w ciągu tysiącleci udomowiania yorka wykształciło się parę ras pierwotnych. Porównując kopalne szczątki tych zwierząt, pochodzących z terenów dzisiejszej Europy, uczeni rozróżnili pięć podstawowych form psów prahistorycznych.